به نام خالق یکتا

 انسان برای حیات وزنده ماندن خود به سه عامل استراتژیک نیازدارد 1-  برای رفع عطش وتأمین اکسیژن خون به آب نیازدارد 2- برای تأمین انرژی بدن ورفع گرسنگی به غذا نیازدارد 3- برای تنفس به هوا نیازدارد این سه مقوله برای ادامه حیات انسان  ضروری است بشربرای تأمین این سه عنصرحیاتی خود نیازبه برنامه ریزی عالمانه دارد که بنده دراین جا مسئله تآمین غذا راموردتوجه قرار میدهم هرانسان عاقل ولوبیسواد به این مقدارآگاهی دارد که استقلال سیاسی میسرنمی شود مگربه خودکفائی درتأمین موادغذائی واما برای رسیدن به امنیت غذائی تمام بخشها اعم ازدولت وکشاورزان همه وظیفه سنگینی دارند دولت با حمایت ازاین بخش وکشاورزان با جدیت درکار وتلاش وبهره گیری ازتمام پتانسیلهای موجودبه این مهم دست خواهند یافت وتأکید می کنم تأمین مواد غذائی علاوه بر کمک به استقلال سیاسی باعث افزایش اشتغال مولد وتولید ثروت ملی وحفظ محیط زیست خواهد شد برخلاف صنعت که به مواضات رشد محیط زیست را دچارچالش خواهد کرد ولی باکمال تأسف دولت به جای حمایت باسیاست های خود باعث ورشکستگی کشاورزان شده مثلا درحالیکه هزینه تولید کشاورزان افزایش شدید پیداکرده مثل هزینه شخم زمین، کاشت، کود شیمیائی، بذر، سموم، و... ولی قیمت خرید تضمینی محصولات کشاورزی متناسب با افزایش هزینه ها نیست به عبارت دیگر دولت ازکشاورزان که  ضعیف ترین قشرجامعه هستند یارانه دریافت می کند مسئله بعدی آموزش کشاورزان است دولت باآموزش کشاورزان  هرمنطقه وهدایت آنان به کشاورزی صنعتی وکاشت محصولات مناسب باشرائط آب وهوائی آن منطقه سهم به سزائی درافزایش تولید خواهد داشت من باب مثال منطقه هزارجریب مازندران که دراطراف سلسله جبال البرز واقع شده دارای  مردمانی سختکوش ولی به خاطر ضعف شدید  مالی ونداشتن علم روز کشاورزی  قادرنیستند ازاراضی خود بصورت بهینه استفاده ببرندلا جرم به همان شیوه سنتی گذشته به اندازه توان کم خود اراضی کشاورزی خودرا زیر کشت می برند وبه حداقلهای درآمد خود ناچارا می سازند با کمال تأسف باید توجه مسؤلین رابه این نکته توجه دهم که ایران فقط منحصربه شهرها واطراف نزدیک آن نیست لطفا کمی ازشهرها فاصله بگیرید تا شاهد ایران بزرگ وبا مناظر خیره کننده باشید وباید توجه شمارا به این نکته جلب کنم که ساکنان هزارجریب  روزگاری تولید کننده گوشت سرخ وسفید ولبنیات وگندم وجو وسایر محصولات کشاورزی بوده اند وبا کمال تأسف امروز روستاها خالی ازسکنه شده ومردمان آن به خیل مصرف کننده پیوستند این درد را به  کجا ببرم آیا سا کنان روستا وقتی مرغ وتخم مرغ ولبنیات وآرد وسیب زمینی و.... راازشهربه روستا ببرند ومصرف کنند آیا مسئولین نباید ازخودشان خجالت بکشند وازپیشگاه ملت وخون شهدا عذرتقصیر بخواهند لازم میدانم ازبازدید کنندگان عزیز دعوت کنم درد دل حقیر رابازتاب دهند شاید مثمرثمرباشد  والسلام